تمام تلاش فیلم و فیلم ساز یافتن جزییات زیبا و نشانه هایی از عشق و احساس در دنیای افسرده و غم زده فضای فیلم و در واقع دنیای واقعیست. چیزی که انگار این روزها و در اطراف خود ما هم به امری واجب تبدیل شده.اینکه شاخک های نشانه یاب و حسگر های قوی داشته باشیم تا بتوانیم در این همه تاریکی در این ظاهر الوده پیرامونی لحظات ناب رو پیدا کنیم و زیبایی رو هم لمس کنیم.زیبایی رو پیدا کنیم و لمس کنیم.

خلق دنیای به ظاهر عجیب و غریب دوشخصیت عروسکی دستمایه این اکتشافات شده. فضایی ایجاد کرده که کمی بهتر ببینیم و شاید بیشتر هم فکر کنیم.نمایش دنیای افسرده ، خاکستری و الوده و توجه به جزییات رهایی بخش زندگی و این نکته که حتی در کثیفی بی نهایت هم امید به رستگاری و رسیدن به زیبایی هست.
حالادر فیلمي از ادام الیوت و اثری به نام مری ومکس ، با دیدن ادم هایی افسرده و غم زده در دنیایی کثیف واخرالزمانی، به کشف و چگونگی کشف زیبایی در جزییات معمول زندگی نائل می شویم.دعوت می شویم به دیدن نوری در این تاریکی ملموس.که هنوز هست هنوز می توانیم دنبالش باشیم.
البته همه این ها تنها بخشی از کلیت فیلمی است که باید دیده شود و نکات ریز و توجه و تاکید خاصش به جزییات زندگی در ان درک شود. فیلمی که به شدت من را یاد فیلم زندگی شگفت انگیز امیلی پولن انداخت.حتما ببینید و حتما لذت ببرید.

Holocaust movies always have Jews as victims-Tarantino
بر خلاف چیزی که تارانتینو می گه اکثر فیلمهای درباره هولوکاست با حالتی تحریف آمیز یهودیها رو پیروز نشون می دن فقط سینمای ایتالیا بنظرم تصویر بهتری از هولوکاست ارائه کرده ولی باز هم در بتصویر دراوردن تراژدی کاملا موفق نبوده.
البته نیازی نیست فیلم به عنوان بیانیه ای درباره هولوکاست یا جنگ جهانی برداشت شه. کارای تارانتینو همیشه درباره فیلمای دیگن و اگرچه اینجا هم علاقه تارانتینو با بازی با ژانر و پاستیش مشهوده نتیجه کار درباره قدرت پروپاگاندیستیک سینما جالبه و همین سینما هم باعث مرگ هیتلر می شه. فیلم مثه اکثر کارای تارانتینو درباره انتقامه... کشتن هیتلر بدست یهودیها...با این فرق که انتقام در سایه فانتزی قرار گرفته تا اینکه کنار واقعیت باشه.
اهداف حرومزاده ها در فیلم رسما یکسان با نازیها نشون داده شده. تارانتینو تاکید می کنه به اینکه jew hunter و حرومزاده ها تفاوت چندانی با هم ندارن. حرومزاده ها در همه چیز با نازیها یکسانن جز یونیفرم. هر دو بدنبال شکار انسانن و هردو از تاکتیکهای شدید با زمینه قتل بدون کوششی در توجیه کاراشون استفاده می کنن. حتی استایل برد پیت در سبیل و مدل مو هم بی شباهت به هیتلر نیست. ایدئولوژِی این دو در ناب ترین حالت بتصویر دراورده شده. کاملا کاریکاتور وار و خبیث.
پیکر کلی حرومزاده ها بر اساس آیکونگرفی فیلمای آمریکایی و پاپ کالچر شکل گرفته و در نهایت با حک کردن صلیب شکسته رو پیشونی نازیها و تبدیلشون به سمبل خباثت تم انتقام در مقایسه با فیلمای دیگش یه پله بالاتر قرار گرفته. نازیها نازی نیستن چون خبیثن, خبیثن بخاطر اینکه نازین. خبیثن بخاطر اینکه در آخر پیروز جنگ با حک کردن صلیب شکسته اونا رو برای همیشه به سمبلی یک بعدی تبدیل می کنه. حقیقت تاریخ افسانه ایه که برنده بازی می نویسه و به مرور توسط دستگاه پروپاگاندا تقویت می شه. تصوری که متفقین فقط با اهداف نوعدوستانه برای رسیدن به آزادی و دموکراسی جنگیدن همونقدر نادرسته که دیو ساختن هیتلر و نازی ها.
بنظرم در IB عادت های آبسسیو تارانتینو در عشقش به سینما در خدمت موضوعی پخته تره.بازیهای فرمالیستیش هنوز سرجاشونن اما ایندفعه بیشتر در خدمت کانتنت فیلم. چیزی که برام جالبه اینه که پاستیش-فیلمسازان پست مدرنی مثه تارانتینو,دیپالما,ورهوون,... از شدت خشونتشون کم می کنن و به تم های جدی مثه جنگ با مقداری تامل نزدیک می شن در حالیکه فیلمسازانی با اعتبار بیشتر مثه اسکات,اسپیلبرگ یا کوپولا(با عرض معذرت از ساسان) بنظرم پروپاگاندیستهای واقعین.
در آخر فکر میکنم IB جاه طلبانه ترین فیلم تارنتینوست اما ظاهرا حتی تارانتینویی که فیلم براش فیلمه و واقعیت براش واقعیت نمی تونه ارتباط در هم پیچیده ایدئولوژی و سینما رو در واقعیت انکار کنه.
8/10

به نظرم فيلم داستان خودش رو به خوبي روايت مي كنه و بسيار قابل تحمل تر از فيلمي رولوشنري رود هستش اتفاقا به نظرم اين نقطه ي قوت فيلم هست كه داستاني كه كاملا پتانسيل اين رو داشت كه به ورطه ي كاركترهايي نااميد و عصبي در فضايي تاريك و پرتنش بيفته قصه اي شايد تلخ رو به شكلي دل نشين روايت مي كنه,قبول دارم كه بعضي از شوخي هاي فيلم كمي لوس و كودكانه به نظر مي رسه و اين به كليت اثر ضربه مي زنه ولي همونطور كه قبلا گفت فيلم در روايت داستان و همچنين كشاندن تماشاچي به دنبال خودش تا حدود زيادي موفقف عمل مي كنه...