|
|
| تابلو اعلانات |
|
براي پخش يک فيلم با فرمت Ogg ، DivX ، Svcd و ... روي کامپيوترت به مشکل برخوردي؟ براي رفع مشکل اينجا رو بخون. |
| کارگردان شاخص |
 Jacques Tati |
جستجوی پیشرفته فکسون با قابلیتهای تازه
قابلیت جستجو بر اساس وجود آیتم فروشی، جستجوی فرمت فیلم (DVD-BDRip)، زبان فیلم و زیرنویس فیلم
تبلیغ متنی در فکسون
محل نمایش آگهی متنی شما
تبلیغ متنی در فکسون
به راحتی آگهی خود را مدیریت کنید
|
|||
|
كمدي تربن پاياني بود كه تا حالا تو عمرم ديده بودم جيم جارموش فوق العاده بود. مثل هميشه . اي كاش ميشد جاشو با خدا عوض كنه . |
|||
|
|||
| يكي از ساختار شكن ترين انيميشن هاي حال حاضر... فوق العاده جذاب با صحنه هاي سادومازوخيست كه فيلم هاي مزخرفي مثل اره و ... بايد جلوش لنگ بندازن | |||
|
|||
|
فیلم ترکیبیه از استایل بصری,ضرباهنگ کند لانگ تیکهای زیاد تارکوفسکی(که شاید معمولش 10 دقیقه باشه) با وحشت و نگرانی اگزیستانسیالیستیه برگمان که به حد نهایت رسیده. البته از نظر ساختاری بنظرم بیشترین شباهت رو با راشومون شاید داشته باشه.تو کار کوروساوا اتفاقات با پرسپکتیو سابجکتیو کاراکترها برای بیننده بازگو می شه. تو کار تار اتفاقاتی که در فیلم رخ می ده بصورت آبجکتیو به بیننده نشون داده می شه و هر کدوم از کاراکترها اتفاقات رو برای خودشون (بد)برداشت می کنن. قدرت فیلم در نوع روایتشه که شباهت زیادی با سمفونی داره. نمی شه گفت فیلم دارای یجور پسا روایت سینماییه یا اصلا روایتی درکار نیست بلکه دارای فرم جدیدی از روایته. شاید در مقایسه با روایت متعارف در طول فیلم اتفاقات کمی رخ می ده اما عمق شناسایی این اتفاقات بی نظیره. فیلم رو بیشتر باید به عنوان رمانی بصری دید تا فقط فیلم با فرمول متعارف. شاید خیلیا بخاطر مدت زمان 7 ساعته اش سرخورده بشن و احساس کنن وقتی کاری که شاید دو ساعت هم براش کافی باشه در 7 ساعت ساخته شه شکست بزرگی در فیلمنامه و فرم فیلمه. ولی بنظر من خیلی از فیلمای کوتاه شاید تو 20 دقیقه حرفشونو بزنن پس آیا این باعث می شه فیلمهای با مدت زمان عادی در فرم و فیلمنامشون شکست خورده باشن...تار قبلا Damnation رو که شباهتهای روشنی هم بنظرم با این کارش داره با مدت زمان استاندارد ساخته اما در تانگوی شیطان حذف بسیاری از سکانسهایی که ارتباطی با روایت/کاراکتر ندارن مثه شروع فیلم مسلما به ریتم, پیچیدگی و عناصر زیباشناسانه فیلم لطمه می زنه(به غیر از اینکه سکانس ابتدایی فیلم و کلا همه حیواناتی که در فیلم نشون داده میشن حالت سمبلیک دارن) استایل تار که معمولا سکانسهای وسیعی نمایش داده می شه و بعد به جزئیات می پردازه به همراه ریتم فیلم باعث می شه بیننده دنیای فیلم رو کاملا بشناسه و احساسات بیننده هم معمولا در طول لانگ تیک ها شکل می گیره که با کم کردنشون کاملا از بین می ره. نمی شه گفت فیلم کمتر به کانتنت و کاراکترهاش می پردازه فقط نوع معرفیشون متفاوته. برعکس سبک تیپیکال فیلمسازی که پلات پوینتها روایت کاراکترهای اصلی رو جلو می برن تار بیشتر به صمیمی کردن روایت با aesthetics خاص خودش علاقه منده. البته نمی شه گفت فیلم بی نقصه. مدت بعضی سکانسها چندان در خدمت فیلم نیست و حتی برای من که به aesthetics اهمیت زیادی می دم تا حدی خسته کننده می شه. تو فیلمایی که دیده بودم فقط دو فیلم بنظرم استفاده بنیادی از زمان کردن. اسکله مارکر و آینه تارکوفسکی. تانگوی شیطان هم بهشون اضافه شد. |
|||
|
|||
|
آخرین ساخته تورناتوره شهیر رو که مدتی بود منتظرش بودم دیدم . فیلم داستان سه نسل از یک خانواده سیسیلی طی دوران موسولینی تا دوران حاضر که مربوط به همون زادگاه خود تورناتوره است و بنظر شاید اساسا زندگی خودش باشه بقدری که دقیق و جزئی نگر میتونه به یاد بیاره و خلق کنه همه اتفاقات دورانی رو که در تاریخ ایتالیا گذشته . اسم فیلم هم به همون منطقه ( باری ) اشاره داره. تورناتوره بعد از فیلم تقریبا نا موفق unknown woman بیست سال طول کشید تا برگرده به همون چیزی که توش استاد بود ( سینما پارادیزو) سبک و استایل خاص روایت دورانی که در کودکی اون رو از سر گذرونده و بصورت کاملن نوستالژیک و با کمترین فاصله عاطفی روایتگر دوران خوش گذشته بشود. اینجا نوعی پوچگرایی تراژیک رو هم به داستان اضافه می کنه و بطرز بی رحمانه ای همه سیاست و احزاب و جریانات سیاسی تو تاریخ ایتالیا رو نقد میکنه. بهمین خاطر کمتر از سینما پارادیزو جهانشموله ولی کاملن آگاهانه تمام فرمولهای موفقیت سینما پارادیزو رو بکار میگیره و نقطه ضعف فیلم هم همینه که فیلم رو اریژینال نمی یابید . موسیقی انیو موریکونه بسیار شنیدنی و جادویی مثل همیشه و با تمی مشابه سینما پارادیزو . فوکوس فیلم روی وقایع سیاسی و تاریخی شاید کمی ببینده بین الملی رو با توجه به زمان 160 دقیقه فیلم خسته کنه و اینکه برتولوچی قبلن تو 1900 استادیش رو تو این نوع نشون داده بود اما قطعا این فیلم از دست دادنی نیست.. |
|||
|
|||
|
ژول و ژیم فیلم خوبی ست. نه برای اینکه رابطه ای واقعی و قابل اتفاق افتادنی را نشون می ده. برای اینکه بیننده (یا لااقل من) تمام مدت باید به ذهنش فشار بیاره که ژیم کدوم بود و ژول کدوم. تقریبا قبل از سکانسی که ژول می گه : اینو جیم صدا کن. مثل آمریکایی ها. و این تداخل اسم ها منو که کلی مجذوب کرد. مسلما نه فقط یه خاطره این بازی ذهن بحاطره چیزی که پشتش بود. ژول و ژيم فیلم خیلی خوبی بود و چون دز طول فیلم مطمئن میشی که کاترین یه زن نیست یه روحه. چون نه به ژول حق میدی که اونجوری کاترین رو بطلبه و نه به ژیم که فقط با حضورش کاترین رو بیشتر از ژول عاشق جذب خودش کنه .و نه این وسط به کاترین که چه راحت و بی دغدغه عاشق همه میشه. نه بهشون حق میدی و نه ازشون دلگیر می شی. این میون اگه بی خیال خودتو دستشون بدی می تونی با دوچرخه سواری شونم احساس آزادی کنی. |
|||
|
|||
|
up یا بالا استعاره ای است از نهایت و اوج آروزها و روباهای انسان که در هر لحظه از زندگی آن ها را در ذهن می پروراند . همه ما آرزوها و رویاهای خاص خود را داریم و وقتی که به آنها می رسیم می فهمیم که آنها همه چیز نیستند آنها نمی توانند جای عشق و محبتی که دیگران همیشه به اعمال کردند را بگیرند ، آنها غایت و هدف نهایی زندگی ما نیستند ... می فهمیم که زندگی ما فراتر از همه آنها بود ، غرق شدن در خاطرات خوش و شیرین چیزی نیست که بتوان با آن خوشبختی را پیدا کرد . مصداق این گفته صحنه ای است که خانه ی پیرمرد در آسمان ها از او جدا می شود پیرمرد می گوید : « اشکال نداره ، اون فقط یه مشت گل و چوب بود » up بیشتر به یک درام بزرگسالانه شباهت دارد تا یک انیمیشن کوکانه ، البته زمانی که شخصیت کودک داستان یعنی راسل با آن چهره بامزه و طنز گونه اش وارد داستان می شود فضایی کودکانه بر داستان فیلم حاکم می شود . up سرشار از استعاره های زیبا از زندگی همه ماست ، به خصوص عنوان این فیلم که می تواند هزاران مفهوم را در بر گیرد . موسیقی این انیمیشن که اثر گیاچینو است واقعاً زیبا و طنین انداز است و از همه جشنواره های مهم سینمایی اعم از اسکار و گلدن گلوب جوایز متعددی گرفته است . در هر صورت up در آمریکا فروش فوق العاده ای داشت و این فروش بالا با نقدهای مثبت منتقدان همراه شد و بلاخره توانست در اسکار 2010 نامزد اسکار بهترین فیلم سال هم شود ، افتخاری که شاید سال ها به انیمیشنی نرسد. |
|||
|
|||
|
رنگکاری با عامل انسانی بروی ذات سیاسی کارهای هالیوودی که بر اساس رویدادهای هدفمند زمان و زمانه مطرح میشوند نمی تواند فیلمی را به "حق" مستحق اسکار کند ضمن اینکه در اسکار پیش رو آواتار هم با آن طیف متفاوت رقیبی برای مهلکه(یا نام دیگرش "گنجه ی رنج") نیست.. اصلا امسال فیلمهای خوب کدامند؟! |
|||
|
|||
| از هرکی که این فیلم رو دیده شنیدم که خیلی عالی بوده و کار خیلی زیباییه؛ اما برای من که بعد از خوندن رمان لاولی بونز فیلمشو دیدم، اصلا به دلم نچسبید و حداقل با رمانش یه فاصله نجومی داره! | |||
|
|||
|
خلاصه داستان يك داستان درام كه درباره سه دانشجوي درحال تحصيل است ، يك بازيگر زن ، به همراه دوست نخاله اش و يك آدم تنها كه دچار يك دوستي بسيار پيچيده مي شود و... |
|||
|
|||
|
فيلم فوق العاده زيبا و ديدني بود ولي هر فيلمي كه پيتر جكسون ميسازه هميشه انسان رو به گريه مياندازه. به نظر من اين فيلم غم انگيز ترين فيلم سال 2009 است.(يكي ديگر از فلسفه هاي پيتر) |
|||
| منو |
در صورت مشاهده ی هر گونه اشکال در املای کلمات، گرامر، ترجمه، طراحی، برنامه و ... ، یا در صورتی که پیشنهادی برای بهتر شدن صفحه فعلی دارید اینجا کلیک کنید.
